مىكنند بايد براى اثبات اين ادعا چهار شاهد ( عادل ) بياورند ، و اگر نياورند هر يك از آنها را هشتاد تازيانه بزنيد « ! ( * ( وَالَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمانِينَ جَلْدَةً ) * ) . و به دنبال اين مجازات شديد ، دو حكم ديگر نيز اضافه مىكند : « و هرگز شهادت آنها را نپذيريد » ( * ( وَلا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهادَةً أَبَداً ) * ) . « و آنها فاسقانند » ( * ( وَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ ) * ) . به اين ترتيب نه تنها اين گونه افراد را تحت مجازات شديد قرار مىدهد ، بلكه در دراز مدت نيز سخن و شهادتشان را از ارزش و اعتبار مىاندازد ، تا نتوانند حيثيت پاكان را لكه دار كنند ، بعلاوه داغ فسق بر پيشانيشان مىنهد و در جامعه رسوايشان مىكند . اين سختگيرى در مورد حفظ حيثيت مردم پاكدامن ، منحصر به اينجا نيست در بسيارى از تعليمات اسلام منعكس است ، و همگى از ارزش فوق العاده اى كه اسلام براى حيثيت زن و مرد با ايمان و پاكدامن قائل شده است حكايت مىكند . در حديثى از امام صادق ع مىخوانيم : اذا اتهم المؤمن اخاه انماث الايمان من قلبه كما ينماث الملح فى الماء : « هنگامى كه مسلمانى برادر مسلمانش را به چيزى كه در او نيست متهم سازد ايمان در قلب او ذوب مىشود ، همانند نمك در آب » ! ( 1 ) . ولى از آنجا كه اسلام هرگز راه بازگشت را بر كسى نمىبندد ، بلكه در هر فرصتى آلودگان را تشويق به پاكسازى خويش و جبران اشتباهات گذشته مىكند ، در آيه بعد مىگويد : « مگر كسانى كه بعدا از اين عمل توبه كنند و به اصلاح و جبران پردازند كه خداوند آنها را مشمول عفو و بخشش خود قرار

--> ( 1 ) اصول كافى ج 2 صفحه 269 باب التهمة و سوء الظن .